นิยายนางเอกเก่ง ไม่ง้อพระเอก: ปวีณ์ธิดา พยาบาลกะดึกที่ต่อรองกับคนสิบแปดล้าน

นางเอกที่ไม่ร้องไห้ ไม่ขอเงิน ทำบัญชีส่งทุกวันที่ห้า และตอบคำถามเสียดสีด้วยประโยคเดียวจนคนถามหุบปาก อ่านตัวอย่างจริงจากในเล่ม

คนที่ค้นหานิยายนางเอกเก่ง ไม่ง้อพระเอก มักเจอเรื่องที่โฆษณาว่านางเอกแข็งแกร่ง แต่อ่านไปสามตอนก็เริ่มร้องไห้ขอความช่วยเหลือ "เจ้าสาวแลกหนี้ ซีซั่น 1: สัญญาสิบแปดล้าน" ไม่ใช่แบบนั้น นางเอกชื่อปวีณ์ธิดา เป็นพยาบาลกะดึกโรงพยาบาลรัฐ ที่รับเงินสิบแปดล้านเพื่อรักษาพ่อ แต่ตั้งเงื่อนไขว่าจะไม่ขอเงินสามีแม้แต่บาทเดียวนอกจากค่ารักษา และจะส่งบัญชีพร้อมใบเสร็จให้ทุกวันที่ห้าของเดือน บทความนี้รวมหลักฐานจากในเล่มว่าเธอเก่งแบบไหน โดยยกฉากจริงมาให้ดู

เก่งข้อแรก: ต่อรองด้วยการเสนอ ไม่ใช่ด้วยการขอ

ตอนที่ณธีร์ยื่นสัญญา 23 หน้าให้ ฟ้ายืนอ่านกลางแดดสิบเอ็ดนาที ไม่ขยับ ไม่ถาม พลิกทีละหน้าจนครบ ณธีร์บอกว่า "คนส่วนใหญ่อ่านแค่หน้าสุดท้าย" เธอตอบว่า "คนส่วนใหญ่ไม่ได้ราคาสิบแปดล้านสี่แสนสามหมื่นเจ็ดพันหนึ่งร้อยยี่สิบบาทค่ะ"

แล้วเธอก็พลิกไปหน้าว่างท้ายเล่ม เขียนเงื่อนไขสามข้อของตัวเองด้วยปากกาลูกลื่นที่ฝาถูกแทะจนบิ่น ปฏิเสธปากกาหมึกซึมในกล่องที่ผู้ช่วยเปิดรอ สามข้อนั้นคือ ขอทำงานพยาบาลกะดึกต่อและห้ามใครโทรหาหัวหน้าตึก ห้ามเขาแตะตัวเธอ ถ้าต้องจับมือถ่ายรูปให้บอกล่วงหน้าสามวินาที และไม่ขอเงินนอกจากค่ารักษาพ่อ พร้อมส่งบัญชีทุกวันที่ห้า

ณธีร์เซ็นทั้งสามข้อ ครั้งละหนึ่งข้อ นี่คือความเก่งที่ไม่ต้องตะโกน เธอไม่ได้ปฏิเสธสัญญาเพื่อรักษาหน้า แต่แก้สัญญาให้ตัวเองยังเป็นเจ้าของชีวิตตัวเองอยู่

เก่งข้อสอง: ไม่รับของฟรี และจ่ายเงินก่อนกิน

ฟ้าไปเจอผู้ชายชื่อกันต์ที่ร้านข้าวต้มกลางดึก เขาสั่งอาหารให้และบอกว่าจะเลี้ยง เธอวางแบงก์ร้อยลงบนโต๊ะแล้วถามว่า "เท่าไหร่คะ" เขาตอบหกสิบ เธอบอก "ทอนสี่สิบค่ะ" อีกครั้งหนึ่งเธอวางแบงก์ห้าสิบไว้ข้างขวดน้ำปลาก่อนอาหารจะมาถึง กันต์หัวเราะว่าที่นี่ไม่มีใครหนีหรอก เธอตอบว่า "ฉันหนีค่ะ ถ้าคุณพูดอะไรที่ฉันรับไม่ได้ ฉันจะได้ลุกได้เลย ไม่ต้องรอทอน"

รายละเอียดเล็ก ๆ แบบนี้คือสิ่งที่ทำให้นางเอกน่าเชื่อ เธอไม่ประกาศว่าตัวเองมีศักดิ์ศรี เธอแค่ไม่เคยติดหนี้ใครแม้แต่ค่าข้าวต้มชามเดียว

เก่งข้อสาม: ตอบคำถามเสียดสีด้วยประโยคเดียว

ในเวรดึก พี่พยาบาลกับผู้ช่วยพยาบาลนินทาเรื่องรถป้ายขาวที่ติดเครื่องรอเธออยู่ข้างนอกตั้งแต่สี่ทุ่ม และรูปงานแต่งที่โรงแรมสาทรในไอจี ฟ้าปิดแฟ้มดังพอให้ทั้งเคาน์เตอร์เงียบ แล้วรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบว่าเตียงเก้าถึงสิบสองยังไม่ได้พลิกตัว รอบตีสามเลยมาสิบห้านาทีแล้ว

พอถูกถามซ้ำว่ารถคันนั้นของใคร เธอตอบว่า "ของสามีค่ะ" และเมื่อมีคนถามว่าแต่งเมื่อไหร่ ไม่เห็นแจกการ์ด เธอตอบว่า "ไม่มีการ์ดค่ะ แล้วพี่อยากได้คำตอบ หรืออยากได้เรื่องเล่าคะ" หลังจากนั้นสัญญาณเตียงสิบเอ็ดก็ร้อง เธอเดินสามก้าวแรกแล้ววิ่ง จัดการคนไข้อาเจียนเป็นเลือด ตะแคงหน้า ดูดเสมหะ เปิดออกซิเจน สั่งงานเป็นชุด แล้วกลับมาเขียนแฟ้มที่ค้างไว้ด้วยแขนเสื้อที่เปื้อนยาวเป็นรอย

เก่งข้อสี่: รู้ว่าอะไรสำคัญกว่าเงิน แล้วต่อรองด้วยสิ่งนั้น

ฉากที่บอกนิสัยเธอชัดที่สุดคือตอนคุยกับกันต์เรื่องเอกสารสิบเอ็ดแผ่นในกล่องบิสกิตสังกะสี ซึ่งเป็นหลักฐานที่ทำให้เรื่องเมื่อสิบเก้าปีก่อนพลิกได้ทั้งเรื่อง กันต์อยากปล่อยข้อมูลก่อนดีลควบรวมเข้าบอร์ดวันศุกร์ ฟ้าขอเวลาเจ็ดวัน

เธอไม่ขอเงิน ไม่ขอเครดิต เธอบอกว่าชื่อผู้เปิดโปงให้เป็นชื่อกันต์คนเดียว จะไม่ให้สัมภาษณ์ ไม่แย่งเครดิต และถ้าต้องมีคนเซ็นรับรองว่าลายมือในสมุดบันทึกเป็นของพ่อเธอจริง เธอเซ็นให้ ขอแค่รอเจ็ดวัน เหตุผลคือหมอบอกว่าเช้านั้นอาจถอดท่อช่วยหายใจพ่อได้ และเธอ "อยากให้เขาพูดด้วยปากตัวเอง ไม่ใช่ให้กระดาษพูดแทน" สุดท้ายกันต์ให้สี่วัน

เก่งแบบนี้ไม่ได้แปลว่าไม่เจ็บ

เล่มนี้ไม่ได้เขียนให้นางเอกไร้ความรู้สึก มันเขียนให้เห็นว่าความนิ่งของเธอมีต้นทุน หมออิงฟ้าซึ่งเป็นคนส่งผลเลือดพ่อให้เธออ่านพูดไว้ตรง ๆ ว่า "ขอบคุณแบบนี้แหละที่ฉันเกลียด คนอื่นเขาร้องไห้กันบ้างนะปวีณ์ ราคาถูกกว่าค่าฟอกเยอะ"

และเมื่อพ่อลืมตาได้เองตอนตีห้าสี่สิบสอง หลังสมองขาดออกซิเจนไปสิบสองนาที ฟ้าก็ยังเรียกพ่อด้วยเสียงเรียบเหมือนรายงานเวร มือจับข้อมือคลำชีพจรโดยอัตโนมัติ เจ็ดสิบแปด สม่ำเสมอ ตอนนั้นปอยผมข้างหูซ้ายหลุดลงมาอย่างเคย แต่เธอไม่ปัดขึ้น รายละเอียดเล็กแค่นี้บอกทุกอย่างที่เธอไม่พูด

อ่านต่อได้เลยจากจุดนี้

ถ้าคุณอยากวัดว่าเรื่องนี้เข้าทางไหม ให้เริ่มที่ตอนที่ 2 ฉากเซ็นสัญญากลางแดด แล้วต่อด้วยตอนที่ 3 ฉากเวรดึกที่เธอตอบคำถามคนนินทา สองตอนนี้ครบทั้งความเก่งในการเจรจาและความเก่งในการทำงาน จากนั้นค่อยย้อนไปตอนที่ 1 เพื่อดูว่าอะไรทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องนิ่งได้ขนาดนี้ แล้วอ่านซีซั่น 1 ต่อจนถึงตอนที่พ่อของเธอเปิดปากพูดคำที่รอมาสิบเก้าปี

อ่านเต็มได้ที่นี่

บทความนี้ย่อมาจากหนังสือ เจ้าสาวแลกหนี้ ซีซั่น 1: สัญญาสิบแปดล้าน